X
|
غروبستان شعر ...
| ||
|
رأس حسین ها ، سر دار یزیدها خط جنید باید و خبط مریدها ما دست داشتیم بر آن آتش از نخست راوی گذاشت پای غلیظ و شدید ها بیرون دوید شمر درون از حریم شرم اما شمار معصیتش با پلیدها ! آن عقل سرخ ،سبز که بر شعله ایستاد سر زد چه خرق عادتی از بایزیدها؟ از حربه ی دلیل چه کار است ساخته ؟ وقتی جهید غیرت حبل الوریدها جنس یزیدمن که شود عرضه اش زیاد خون خدا چه ارزد در من یزیدها ؟ ای قوم نامراد چه نامردی است این؟ خون مراد برقمه ی نامریدها! حتی امان نداد کبوتر نشستنی ای اف بر این تزلزل ایمان بیدها آبی اگر برآتش لب تشنگی نشد نان شد برای کوفی خون شهیدها
[ جمعه بیست و سوم دی 1390 ] [ 0:6 ] [ امیرحسین بهمنی ]
کاش کاجی می شدم بر رهگذار کودکی سبز می ماندم همیشه در بهار کودکی سایه ی گنجشک بالای سرم پرپرزنان جیک من هم در نمی آمد کنار کودکی بر علف از قطره ی شبنم صدف تا می شکفت صید مروارید می شد کسب و کار کودکی ماه چون در برکه کارش سکه می شد نیمه شب نرم نرمک خرج می کردم به کار کودکی بر سرپروانه ها با باد دعوایم که بود رود می شد پشت هم آتش بیار کودکی کفش دوزک کشف می کردم میان سبزه ها می شدم سنجاقکی در بوته زار کودکی اسب چوبی را به خوبی می دواندم تا غروب می شدم گم با سواران در غبار کودکی قهرمان قصه ی شیرین مامان می شدم می کشیدم تلخی غم را به دار کودکی با عروسک ها عروسی راه می انداختم کوچ می کردم سحر تا کوچه سار کودکی سندبادآسا به هندوسند می کردم سفر می نهادم در کف باد اختیار کودکی در زمین می کاشتم یک سکه چون پینوکیو تا بروید تکدرخت گنج بار کودکی مثل گالیور به لی لی پوت ساکن می شدم در جوار دوستان بی شمار کودکی در کتاب داستان هیچ دیکنزی نبود آرزوهای بزرگ روزگار کودکی هرچه می گفت از سفرهای خیالی ژول ورن مبدأ آن بود در نصف النهار کودکی کاردستی را شکست و کار دستم داده است دستکاری های این استاد کار کودکی خیر غیر از شر ندیدم چون شدم آدم بزرگ ای دریغ از شروشور خیربار کودکی
[ دوشنبه پنجم دی 1390 ] [ 20:43 ] [ امیرحسین بهمنی ]
سلام بر پنجره های باز این حوالی به عصمت نگاه های محرم اهالی سلام بر عشیره های عاشق شقایق به کاشفان دره های دور پامچالی به روستای سر کشیده در حصار باران به شهر پاگرفته در پناه سبز شالی به رنج های روز تا شب برنج کاران به رزق و روزی مبارکی به این حلالی به عطرخیز روح پرور بهار نارنج که می زند به طعم روزهای پرتقالی به دشت ها که دست رود را به دست دارند به کوه ها که پشت هم نمی کنند خالی به آسمان که گوشه می زند به نقش دریا به جنگلی که طعنه می زند به طرح قالی قلمرو صنوبران سبز یک قواره حریم خالی کبوتران خالخالی کنام یوز بچگان زنده از پلنگی حریم آهوان کشته مرده ی غزالی سلام برزنان مرزو بوم یکه مردان دلاوران مرزدار خطه ی شمالی به آل گاوباره و به دودمان باوند به قارن و همه سپهبدان ،علی التوالی به طالب و جریرو پازواری و به پیروز به مسته مرد و مرزبان و عنصرالمعالی به شهسوار ونورو آمل وکلار وبهشهر به ساری و سوادکوه و بابل و حوالی به مرده ریگ کاسیان نهاده ی تپوران که برکنار مانده ازگزند دیرسالی همیشه در امان بمانی ای دیار دیوان مباد چشم زخمت از دسیسه های زالی چه سبزمانده ای بر این گذار زرد پاییز گزاره ات بس این نهاد سبز اعتدالی [ پنجشنبه چهاردهم مهر 1390 ] [ 18:18 ] [ امیرحسین بهمنی ]
دلم گرفته است نه، دلم گیر است مفتشانه براندازم کنی و به تازیانه ی پرسش های ابرویت بگیری ام زیر شکنجه ی پیشانی ات دست از پرستش چشمانت برنخواهم داشت من پا فشرده ام صریح بر پاسخ بلیغ عشق دیگر گرفت و گیر این واژه ها را بر من مگیر حالا چه فرق می کند مگر؟ دلم گرفته باشد یا گیر؟ وقتی تو فصیح ترین چاره ا ی [ یکشنبه هشتم خرداد 1390 ] [ 8:38 ] [ امیرحسین بهمنی ]
یکی قطره باران ز ابری چکید – خجل شد چو پهنای دریا بدید که جایی که دریاست من کیستم – گر او هست حقا که من نیستم بلندی از آن یافت کو پست شد – در نیستی کوفت تا هست شد
درد دل صفر صفر نشسته ای در پای بیستم دست خودم نبود برپا بایستم گیرم تو بیستی بی من که نیستی هست تو تابعی است از هست و نیستم میلم نمی کشد در ذیل دیگران وقتی که در حساب در صدر لیستم این گونه پرطنین خود نیستم اگر در کوهزار ِ راز پژواک چیستم در سینه داشتم، دریای بیکران اما بر این کنار یک قطره زیستم بی حکمتی نبود این قطره وارگی بر وضع هستی ام از بس گریستم ... دیروز اگر به جبر صفرم شمرده اند خود می زنم رقم حالا که کیستم از هیچ تا همه یک پله بیش نیست یک صفر اگر شوم پیش دو ،بیستم سعدی به خود مگیر گستاخی مرا هرچند قطره ام ، من « نیست» نیستم!
[ جمعه چهاردهم آبان 1389 ] [ 12:28 ] [ امیرحسین بهمنی ]
خستگی ام را تا کجا به دوش کشم راهم از گامهای گم کش آمده است خوشم از قصه های خسته تر از خودم نمی آید که نشان می دهند شهری را در فراسوی خوانشهر های غریب کشان که حدیث راه پرخون می کند هر کویش چه کنم؟ منطق الطیر رستمانه ای بر تفلسفم نمی رخشد از من همین بر می آید که خستگی ام را به دوش کشم و در سایه سار بیدی میدی چیزی چون باد آفتابی شوم تا شاید برگ سبزی قل بخورد از آن بالا و طبع شعرم قلقلک شود یا در تنگنای چاه بیژن که امشب است در حسرت وزش ماهی خنک باشم که قصیده ی منوچهری را در گوش کودکان بلغاری ترنم کند - به خدایی که میدانم نمی پرستی آقای مک کارتی این قدر کارت دعوت برایم نفرست من شاعر پریشان دهنی بیش نیستم - آه باد که سرک کشیدنش رفیقانه می نمود پیغمبر دزدان است رایزنی را راهزنان دستی بر آتش دارند و من هنوز رو سوی روز راه را به دوش می کشم [ سه شنبه یازدهم آبان 1389 ] [ 20:42 ] [ امیرحسین بهمنی ]
نه سینه بر سینه ی زمین نه چشم در چشم آسمان بر پهلوی راست خود خوابیده ام بر تیرک کم عرض برجی طویل اما نیمه کاره که خود افراشتمش آه اگر از دنده ی چپ بلند شوم ! [ پنجشنبه بیست و یکم مرداد 1389 ] [ 14:34 ] [ امیرحسین بهمنی ]
تقدیم به همه ی معلمان به شنها رد پا می ماند و بس عبور موج ها می ماند و بس صدف آویزه ی گوشش همین است صدا تنها صدا می ماند و بس بر این ساحل صدایت مثل دریا برایم آشنا می ماند و بس صدایت را اگر از من بگیرند سکوت نارسا می ماند و بس صدایم کن صدایت خوب خوب است و خوبیها به جا می ماند و بس به یاد شاعران از باغ سوسن گلی مثل شما می ماند و بس اگر مردم نمی دانند لادن... از آنان ادعا می ماند و بس به نان و آب مشغولند و غافل در آب و نان گدا می ماند و بس مرا پرهیز دام ودانه دادی عقاب اینسان رها می ماند و بس به من آموختی طوطی نباشم که از طوطی ادا می ماند و بس نه بلبل هم که از گل نغمه هایش دهان غنچه وا می ماند و بس هما باش و جهان در سایه ی تو سعادت با هما می ماند و بس وفادارم به پیمان با تو ای یار که از یاران وفا می ماند و بس سرود آب بابایت به گوشم همیشه خوش نوا می ماند و بس چه آسان آسمان را بخش کردی دو دم تقدیر ما می ماند وبس زبان گفتی به گفتن سرخ باید اگر سر در هوا می ماند وبس چـِرا ، تصدیق آدم بودن توست که حیوان با چـَرا می ماند وبس کسی درد تو را اینجا ندانست که صوفی با بلا می ماند وبس چنین که خشک آمد کشتگاهت جوی گندم نما می ماند وبس به قدر زحمتت کاری نکردم فقط کار دعا می ماند و بس معلم مثل دریا ساحلش علم رسیدن را شنا می ماند و بس اگر آموزگاری شأن علم است معلم با خدا می ماند و بس [ چهارشنبه یکم اردیبهشت 1389 ] [ 23:16 ] [ امیرحسین بهمنی ]
مشته ماه در بمو آستوک آستوک استاره دربزو آستوک آستوک کوهه جا بورده لو آستوک آستوک اینجه البرز دیم سوسو زنده هم نسوم هم خریم سوسو زنده تا سوادکوه دره دنیا سبزه امه امروز امه فردا سبزه کوه سر هارشین تمشا دارنه آسمون تا زمین تمشا دارنه مثل دیوار چین تمشا دارنه اینجه البرز دیم سوسو زنده هم نسوم هم خریم سوسو زنده تا سوادکوه دره دنیا سبزه امه امروز امه فردا سبزه آسمون ره کهو اینجه ویندی جنگل رنگ و رو اینجه ویندی انجلی با کلو اینجه ویندی اینجه البرز دیم سوسو زنده هم نسوم هم خریم سوسو زنده تا سوادکوه دره دنیا سبزه امه امروز امه فردا سبزه اینجه کولاک دم موندگاره برف ور دم نزو سوره داره امه اجداده جا یادگاره اینجه البرزه دیم سوسو زنده هم نسوم هم خریم سوسو زنده تا سوادکوه دره دنیا سبزه امه امروز امه فردا سبزه اینجه دنیا لته لتکا هسته ته پلائه اگه تیسا هسته مرد کاره اگه دونا هسته اینجه البرز دیم سوسو زنده هم نسوم هم خریم سوسو زنده تا سوادکوه دره دنیا سبزه امه امروز امه فردا سبزه اینجه مردم شه کوهه وارینه سخته سر سنگه دل اما نینه مردوزن شمعنه پاپلینه اینجه البرز دیم سوسو زنده هم نسوم هم خریم سوسو زنده تا سوادکوه دره دنیا سبزه امه امروز امه فردا سبزه شو اگه ماها او ماهی دارنه اصفهون مسجد شاهی دارنه مازرون هم سوادکوهی دارنه اینجه البرز دیم سوسو زنده هم نسوم هم خریم سوسو زنده تا سوادکوه دره دنیا سبزه امه امروز امه فردا سبزه
[ پنجشنبه پانزدهم بهمن 1388 ] [ 15:7 ] [ امیرحسین بهمنی ]
بنويس... «هرکسی از ظن خود شد يارمن...» هرمنوتيک ها می گويند معنای متن را مخاطب می آفريند. پس اين شعر را برپايه ذهنيات خود بفهميد اما بدانيد فهم شما کجا و نیت شاعر؟
بردار« گچ سفيد» را بنويس بر« تخته سياه» قلب ها بنويس بنويس که جای« آب بابا» نيست در سايه ی« آی باکلا» جا نيست بنويس که« آب» را يکی گل کرد « بابا»ی تو را دچار مشکل کرد بنويس که« نان» به سفره آجر شد نان، دشمن خونی تفکر شد بنويس «انار» سهم« بابا» نيست جز در سبد بزرگ «دارا» نيست بنويس که مُرد« مرد در باران » از بس که نگفت درد با ياران « کوکب خانم» دچار واريس است « عباس » سپور شهر پاريس است بنويس که« پشت ابر» ماهی نيست شب بود و هنوزهست وراهی نيست بنويس که« سيبِ» توی سينی کو؟ خوش رنگ ترين کتاب دينی کو؟ انگار «همای خنده رو» اخمو ست « دندان» قشنگ خنده اش کرموست هرچند کتاب عشق پيدا نيست « تصميم »کسی هنوز« کبرا» نيست بر زخم« کبوتران» نمک بيش است « طوقی» مست خدايی خويش است منت كش حاتمان فراوان اند مردان عمل گرسنه ي نان اند تا در ده ما سگ ِ نگهبان مرد «روباه» «خروس» را به دندان برد «پترس» پسر شجاع در خواب است در شهر اگرچه خوف سيلاب است «دهقان» ماندست و آه و افسوسش شرمنده که دزد برده فانوسش لقمان از حرف خود پشيمان شد با بي ادبان به لقمه مهمان شد آموزه ي علم بهتر از ثروت يك خاطره شد خيالتان راحت معناي لغات را عوض كردند نقض كلمات را غرض كردند نيكي امروز عين دشنام است مي ميرد مرد چون نكونام است بنويس در اين زمانه ی ناساز ديديم چه« روبهان حيلت ساز»! خوردند «کلاغ» را، «پنيرش » هم کندند« درخت» و گنج زيرش هم «چوپان دروغگو » چه بسيارند! هرچند که راست بر زبان دارند از حمله ي گرگ ،قصه می خوانند خود گرگ تمام گوسفندانند با اين همه همصدايی ما کو؟ شور« حسنک کجايی» ما کو؟ [ یکشنبه یازدهم بهمن 1388 ] [ 15:29 ] [ امیرحسین بهمنی ]
بادها به یاد ندارند دیرینه ی پرندگی ام را در اولین هزاره های تنهایی زمین که تازه داشت درخت از کوه سر می زد آسمان شاهد است که دمخور ستاره ها بودم اکنون که زیرین ترین لایه های خاطرات تو را سنگواره ام با من حرف بزن سنگ هم سبز می شود هر چند بادها به یاد نداشته باشند [ سه شنبه دهم آذر 1388 ] [ 11:47 ] [ امیرحسین بهمنی ]
به پرنده رفته اند چشمانت این سان که پرسه می زنند پرسان پرسان و هم سوی بادهای باداباد بال بال می زنند و من تنها درخت باستانی ام که خاطرات گمشده ی قاف را از برم لختی بر شاخه ی من بنشین هدهد سیمرغ دیر نمی شود [ پنجشنبه بیست و هشتم آبان 1388 ] [ 22:28 ] [ امیرحسین بهمنی ]
این قدر زل نزن به من این قدر زله ام نکن با زلزله ای هفت ریشتری که چشمت بر می انگیزد درمن پناهگاهم کو؟ زیر و بم دلم را در بم که دیدی آن طاق های بی طاقت آن کنگره های کم آورده آوار شعرهای من بود که زمین بیرون داد این قدر زل نزن این قدر زله ام نکن که زمین تاب زلزله ای دیگر را ندارد [ جمعه یکم آبان 1388 ] [ 18:41 ] [ امیرحسین بهمنی ]
کار من از این کارها گذشت به من نگو که بمیرم حالا که تو را ندارم انگار سال هاست مرده ام و بر جنازه ی خود راه می روم من من نیستم جنازه ای هستم که به دنبال تابوتی مناسب جنگل های جهان را اره می کند به من نگو ... [ شنبه هفتم شهریور 1388 ] [ 22:45 ] [ امیرحسین بهمنی ]
چشمانت را پرت می کنی آنجا که حواس من است و ابری گل می شود به گوشه ی جمال آسمان یعنی دلم زود است که باران بگیرد و شعرهای خیس من آفتابی شوند آبی من چه پرتابی بود! [ یکشنبه بیست و هشتم تیر 1388 ] [ 17:33 ] [ امیرحسین بهمنی ]
می جویمت بر ساحل امروز در دور دست مبهم فردا شیرین تر از رویای یک طوفان در خاطرات شور دریاها از شورش امواج بی ساحل دریانوردان قصه ها دارند اما بر این باور که طوفان را دستی فراتر می کند برپا هر ناخدا افسانه ای پرداخت بر بادها کشتی به آب انداخت در منزل اول فرود آورد پشت نهنگی سهمگین ما را می ترسم از روزی که می آید روزی که دریا چشم بگشاید رویای طوفان را ببیند غرق در خیزش طوفان رویاها گیرم که از طوفان گریزی نیست با خواب کهف ما که چیزی نیست طوفان جهان را هم که بردارد سر بر نمی داریم تا فردا بسیار طوفان آمد و رفته است دریا همان دریای دیروز است دریایی دریا به طوفان نیست دریاب دریا را به این معنا هان قاصدک آیا امیدی هست هین داروک کی می رسد باران؟ بر ساحل نزدیک پیچیده است بانگ امید و ناله ی نیما فردای بی طوفان چه فردایی است !دریا و آرامش؟ معمایی است می جویمت بر ساحل امروز در دوردست مبهم فردا [ یکشنبه هفتم تیر 1388 ] [ 14:23 ] [ امیرحسین بهمنی ]
یک شب خستگی ام را دستی ببر به خنجر تا انهدام حنجره ام که این کوچه ی بی زمزمه را بر نمی تابد راهی نیست اینجا که شب شبیه خودش نیست و سایه ات با تو برابر است برادران تنی هم شغاد می شوند گاهی [ پنجشنبه چهارم تیر 1388 ] [ 23:31 ] [ امیرحسین بهمنی ]
امشب دلی می جویم از آسمان دریا تر بال و پر پروازی بالاتر از بالاتر ای آسمان پروا کن بر بال من در وا کن پروانه ای می آید از باد بی پروا تر امشب من و شبخوانی با لهجه ای بارانی هر قدر پویا تر شب نجوای من گویاتر شب می دود در رگ ها دور از مشام سگ ها با گرگ ها می رقصد تنهاترین تنهاتر شب ماندنی شب باقی بامن بمان ای ساقی ته جرعه ای می خواهم از مرگ روح افزاتر در خواب بردارم کن با دار بیدارم کن حال عروجی دارم تا دورتر آنجا تر امشب صدای مجنون از بیستون می آید فرهاد و من می خوانیم شیرین تر و لیلا تر دور از دروغم امشب یعنی فروغم امشب آزاد چون نیما نه نیماتر از نیماتر امشب پرازتبریزم از سایه ات لبریزم ای شمس ناپیدا ، خیز می خواهمت پیداتر با من بمان در من باش یعنی سراسر من باش امشب دلی می جویم از آسمان دریاتر [ چهارشنبه ششم خرداد 1388 ] [ 23:58 ] [ امیرحسین بهمنی ]
آوازهای غارت شده ی مرا چه کسی دیده است؟ چه کسی؟ ..... اینجا هیچ کس تو را نمی شنود حتی اگر جستجو را فانوسی روشن کنی در روز هیچ کس تو را ... اما یگانه ای کافی است تا قافیه ی بیت های من شود و آوازهای غارت شده ی مرا در گوش درختان تبریزی با چک چک گنجشکها پچ پچ کند و این حنجره ی زنگ زده را در بازارهای شام و روم حراج پس خوش به حال غزل های من ! که تنها نیستند حالا که تو هستی .
[ یکشنبه سوم خرداد 1388 ] [ 16:51 ] [ امیرحسین بهمنی ]
چرا دلم به دل آسمان ندارد راه ستاره ها به من امشب نمي كنند نگاه ستاره اند زماني كه مي رسند به هم همين كه نوبت من شد كرات سرد و سياه هزار عشوه براي منجمان بلدند نمي دهند به اين شاعر پريشان راه به سر دویدن من با اشاره ای کافی است چه شعبده است كه از غمزه مي كنند اكراه نداد پا كه از اين باغ پر كنم دامن ستاره ها چه دم دست و دست من كوتاه ! نشسته اند خود آن جا ميان خيمه ي نور نشاند ه اند مرا با خران در اين خرگاه نه خواب سجده به خود دیده ام نه خواهم دید که بی گناه مرا پرت کرده اند به چاه خدا كند كه بيفتد گذاردوست به من كه امتحان بكنم قصه ي« ز چاه به ماه» به اين نتيجه رسيدم كه بعد از اين نشوند ستاره هاي حسود از وجود من آگاه به مصر عشق سفر مي كنم به پاي خيال كه بلكه داد عزيزي به اين غريبه پناه همين كه دور شوم از شما برايم بس نه بيم گوشه ي زندان نه شوق تخت و كلاه اسير عشق شدن چاره خلاص من است قسم به حضرت حافظ كه نيست جز اين راه [ یکشنبه بیستم اردیبهشت 1388 ] [ 0:36 ] [ امیرحسین بهمنی ]
كافر شدند پنجره هايي كه خسته اند
ديگر به دين منظره هايي كه خسته اند اين باغ را به رخوت پاييز مي كشد خميازه هاي كركره هايي كه خسته اند در گرم گاه ظهر صدا هيچكس نگفت ناز نفس به زنجره هايي كه خسته اند گيتار در مسامحه با تار عنكبوت گل كرد بغض حنجره هايي كه خسته اند از بس مگس نشسته به گلها كه دور نيست هجرت كنند شاپره هايي كه خسته اند با او كه آب و خاك مرا نور وعده داد بر باد رفته خاطره هايي كه خسته اند حرفي نزد كه زمزمه ي زندگان شود جز در سكوت مقبره هايي كه خسته اند يك خيل در خيال مخدر خمار و او در بستر مخدره هايي كه خسته اند ديراست گرچه ، ضامن آهو بيا برس آخر به داد هوبره هايي كه خسته اند [ شنبه نوزدهم اردیبهشت 1388 ] [ 0:42 ] [ امیرحسین بهمنی ]
چه قدر پيش تو صفرم تو بيستي تو صدي توکيستي که براي تو نيستم عددي به حل مسئله ات قد نمي دهد عقلم چه قدر در صف لاينحلي بلند قدي هم از انار تو بي بهره ام هم از بادام از اين دو نوبر باغت به من بده سبدي من از رياضي تو ارتفاع را بلدم تو از علوم نگاهم نجوم را بلدي کجاست مقصد اين رودهاي تاريخي نشان بده که تو جغرافياي مستندي غلط نوشته ام املاي خوب بودن را که افتتاح نکردم به يا علي مددي چه بود زندگي بي تو – زنگ تفريحي گذشت زودتر از زود و زنگ را تو زدي در آستانه ي خرداد مرگ مي لرزم خدا کند که نگيريم نمره هاي بدي ۱۳۷۱ [ پنجشنبه بیستم فروردین 1388 ] [ 15:21 ] [ امیرحسین بهمنی ]
در این شب ِ باتلاق زمان زمین می خورد به رنگ زالو درنگ خون یقین می خورد تبر که آمد فرود در این هجوم ِ کبود درخت خم می شود بهار چین می خورد به اعتماد تگرگ دراز شد دست مرگ ببین که بر روی برگ چه سهمگین می خورد افق چنان تنگ شد که در عبور از غروب یکّه سوار شفق سرش به زین می خورد در این زمین بعد از این گلی نخواهد شکفت چنین که از زخم باد شکوفه چین می خورد بهار اگررفتنی است گناه پاییز نیست که نیش ماری نهان در آستین می خورد [ سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1387 ] [ 11:32 ] [ امیرحسین بهمنی ]
راه سکوت کرده است فاصله هاي مانده را بيت به بيت مي روم اين غزل نخوانده را بي خبري ست بال من در سفر زوال من باد به پيش مي برد قاصدک پرانده را خانه به دوش پرس و جو گيج سراب روبرو زمزم قصه ها کجاست رود عطش دوانده را؟ ثانيه هاي بي زبان جانب هيچ سو دوان گرگ غروب در کمين اين رمه ي رمانده را برگ تگرگ خورده ايم برگ به برگ مرده ايم تهمت زندگي زديم صبح به شب کشانده را راه سکوت کرده است ماه سکوت کرده است شعر تو هم سکوت کن فاصله هاي مانده را [ سه شنبه بیستم اسفند 1387 ] [ 12:11 ] [ امیرحسین بهمنی ]
غروبِ قشنگي است ستاره شدن را
ســتاره ســتاره، دوباره شدن را ستاره به سو سو، اشاره به هرسو ستاره چه گوياست اشاره شدن را! سياهي و سالوس، فتيله وفانوس بهانه همين بس شراره شدن را وزيدن ِ مهتاب: پريدن، من، خواب... بلاغت ازاين بيش گزاره شدن را؟ مسافر ِ ماهم که مانده ي راهم پريدم ورفتم هماره شدن را براي دلِ من نگاهِ تو کافي است جزيره چه لازم کناره شدن را؟ دراين شبِ اي کاش تو همسفرم باش شب چه قشنگي است ستاره شدن را!
[ یکشنبه هجدهم اسفند 1387 ] [ 12:1 ] [ امیرحسین بهمنی ]
یارم این دل را دريا مي خواهد خود را در دريا تنها مي خواهد می گوید با من دل را دریا کن زیرا هر لفظي معنا مي خواهد گیرم دریا شد با این خردی دل دریا را با کوه یکجا می خواهد هم دریا هم کوه اندوها اندوه از بس تنگي،دل صحرا مي خواهد معنا معنا شعر در دل مي زايد حالا اين كودك لالا مي خواهد امشب را وقتي سر كردم با شعر از من فرزندم فردا مي خواهد فردا بی نان کو؟ بی نان ایمان کو؟ نان دادن سخت است بابا می خواهد بی مجنون می دید شاعر صحرا را مجنون هم آخر لیلا می خواهد لیلا نانش نیست بی نان عاشق کیست؟ یاری هم ای یار یارا می خواهد غرقم در دريا آه اي آدم ها از دريا گفتن نيما مي خواهد [ پنجشنبه پانزدهم اسفند 1387 ] [ 8:20 ] [ امیرحسین بهمنی ]
من اگرچه سرخ اگرچه زرد / یک غروبِ پرستاره ام عـــقـــل ِ آ سـمـان نمی د هد / قد به قامت مناره ام سایه پوش و روشنا نقاب /دیو رنگ و آدمی لعاب هم شبیه شب هم آفتاب / کهنه برزخی هماره ام چیستم ؟ علامت سؤال / کیستم؟ دچار قیل و قال با گزاره ام نهاد نيست؟يا نهاد بی گزاره ام؟ اي من ای تو همنورد من / زوج منحصر به فرد من می بری کجا مرا؟ کجا؟ /این میانه من چه کاره ام ؟ بی تو لحظه ای نزیستم ؛ من توام ،همین که نیستم هیچ کس نگفت کیستم یا چرا چنین دوپاره ام؟ ای بهار سر سپردنی بر تنم چه سبز می تنی تا دوباره و شکفتنی با تنت نمانده چاره ام با منی که می شناسمش می روم دوباره گم شوم ناگهان تو شعر می شوی در کتاب پاره پاره ام شعر سحر شد خرافه شد / قافیه چه بدقیافه شد با تو چون به خواب خو گرفت/ چشم های استعاره ام گشته جنگل اشاره ها / شب ز چشمک ستاره ها پس بشارت طلوع ماه / می دهد کدام اشاره ام؟ [ چهارشنبه چهاردهم اسفند 1387 ] [ 0:19 ] [ امیرحسین بهمنی ]
دلي غروب كرده ميان سينه دارم اگرچه با شب شدن میانه اي ندارم دلم غروب كرده که با مسافر اشک نماز عاشقی را شکسته می گزارم دلم غروب كرده دلیل آن دلم بس دلم غروب کرده دلیل هم بیارم؟! مگر نگفته بودم که جز تو ای یگانه میان هفت آسمان ستاره ای ندارم در یغ کردی از من نگاه گاه گاهت مگر چه کرد با تو دل گناه کارم؟ برای آن که با ماه به این افق بیایی دلي غروب كرده نداشتم که دارم غروب را که دیدند غراب ها رسیدند كبوتران پریدند غریب از كنارم دلی غروب کرده غمی رسوب کرده چه خوب خوگرفتند به قاب انتظارم غروب ، تك نوازش که تک ستاره باشد به گاه سوزوسازش چه کار با سه تارم؟ غروب چيز خوبي است اگر ستاره باشد تو را تو را كه دارم ستاره كم ندارم [ دوشنبه هفتم بهمن 1387 ] [ 23:1 ] [ امیرحسین بهمنی ]
ساعت پنج و نيم عصر
بر سرم مي شود خراب ساعت پنج و نيم عصر راوي مـرگ آفــتـاب ساعت پنج و نيم عصر خيمه شب بازي غروب باز آغاز مي شود سـايه را مـي كـند نقـاب ساعت پنج و نيم عصر چشم بندي كه مي كند چشم گل بسته مي شود باغ را مي برد به خواب ساعت پنج و نيم عصر ايستان بر دهان چاه مي فريبد مرا به ماه پرده اي بر رخ از سراب ساعت پنج و نيم عصر دست مي آورد فرا مي برد درخودم فرو ورد جادويي كتاب ساعت پنج و نيم عصر رانده از بهت مدرسه خانه مي خواندم به خويش پرسشي مانده بي جواب ساعت پنج و نيم عصر روي پرونده ي دلم مهر پروانه را گذاشت پيله ي پير اضطراب ساعت پنج و نيم عصر مي كشم دامنش به زار تا نگه دارمش به زور مي دود هرچه با شتاب ساعت پنج و نيم عصر آسمان مكث كرد و پس برق زد چشم ابرها عكس شب شد شبيه خواب ساعت پنج و نيم عصر تند اين سان كه مي رود كاش مي شد نگاه كرد لحظه را در حصار قاب ساعت پنج و نيم عصر هجرت آفتاب را من كه باور نمي كنم مي دهد هرچه آب و تاب ساعت پنج و نيم عصر از همان هفت صبح هم خبر شب موثق است بر سرم مي شود خراب ساعت پنج و نيم عصر [ دوشنبه بیستم آبان 1387 ] [ 15:24 ] [ امیرحسین بهمنی ]
غــــــروب2 غروب مي آيد از راه ،هراس ِ جنگل گواه است درخت دلشوره دارد ، تبر به فکر ِ گناه است کبوتر آمد چه پرشور: غروب مي آيد از دور کلاغ پر زد به پرخاش که اين دروغي سياه است غروب مي آيد از راه شبيه ِ شب خواه ناخواه اگرچه انگار صبح است اگرچه شب نابگاه است غروب دستش که باز است زبان ِ سايه دراز است به پاي ِ پرواز زنجيردرخت هم راه راه است درخت طاقت ندارد به باد عادت ندارد به بادکاران بگوييد: درخت بودن گناه است؟ غروب مي آيد آري درخت و چشم انتظاري اگرچه قحط ستاره ست نگاه جنگل به ماه است [ یکشنبه نوزدهم آبان 1387 ] [ 21:4 ] [ امیرحسین بهمنی ]
|
درباره وبلاگ  ترتیب زمانی در درج اشعار رعایت نشده است . فراز و فرود شعر نیز شاید بدین روی باشد البته اگر فراز مبالغه آمیز نباشد برای این یک مشت رطب و یابس .
امکانات وب  | |
| [ طراحی : ایران اسکین ] [ Weblog Themes By : iran skin ] | ||